دقت كردي يكي رو كه كه هيچ درد و غمي تو زندگيش نداره، يهو اين آرامش ميزنه زيز دلشو دوست داره واسه خودش يه ماجراي غم انگيز جور كنه و يه مدتي خودشو باهاش سرگرم كنه؟...

يا يكي ديگه رو كه مثلا از عشقش كه فقط اين به اصطلاح عشق از يه نگاه از توي خيابون يا كوچه و بازار شروع شده، كم محلي ديده و راه مي‌افته تو اين وبلاگ و اون وبلاگ حك كردن كه از نگاهت توي دلم فلان شد وبستان شد و نميدونم از عشق تو من مرغمو از اين چرنديات...

ولي درد من اينا نيست...ديدي وقتي خودت يه كاري ميكني كه ذهنت به هيچ چيز الكي اي درگير نشه يهو چند تا آدم پا برهنه مي‌پرن تو مخت و هي روي مخت ميدون و خلاصه يه روز خوش برات نميزارن؟ تو هم مدام بايد بشيني و هي از خودت بپرسي كدوم هيزمي رو كه بهشون فروختي تر بوده كه اينا دست از سرت بر‌نميدارن؟

آره عزيز درد من همينه...با اين تفاوت كه توي زندگي من هميشه اينجوريه...هميشه همه‌ي دور و بريا فكر ميكنن كه حتما ازت يه طلبي دارن كه تا آخر عمرم اين طلب صاف بشو نيست و خلاصه تا آخر عمر ازت طلبكارن!

به نظرت من با اين آدما چيكار كنم، ها؟